Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νερού ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Βιώσιμης Ανάπτυξης πόλεων Αλέξης Μαυραγάνης δήλωσε:
Παγκόσμια Ημέρα για το νερό Κυριακή 22 Μαρτίου, ένα ακόμα κεφαλαιώδες ζήτημα που η χώρα μας βρίσκεται πολύ πίσω, καθώς απαιτείται επιτέλους η υλοποίηση σύγχρονων και συγκροτημένων σχεδίων ολοκληρωμένης διαχείρισης των υδατικών πόρων μας σε επίπεδο λεκάνης απορροής.
Σύμφωνα και με τις ισχύουσες ευρωπαϊκές οδηγίες είμαστε υποχρεωμένοι να αναθεωρήσουμε τα διαχειριστικά σχέδια του νερού στις λεκάνες απορροής, ενώ η χώρα μας έχει παραπεμφθεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια επειδή δεν το κάνει.
Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται επίσης στο συνολικό σχεδιασμό, κι ως μέρος των σύγχρονων και αποτελεσματικών έργων της αντιπλημμυρικής προστασίας και της βιώσιμης διαχείρισης των ποταμών και των ρεμάτων σε εθνικό επίπεδο, η γενναία τεχνοκρατική και οικονομική επένδυση στην εισαγωγή των έργων ορεινής υδρονομίας στα ανάντη του γεωγραφικού ανάγλυφου αντί της μονοδιάστατης-εμμονικής και αποσπασματικής-αναποτελεσματικής λογικής της παρέμβασης στα κατάντη των πόλεων και της υπαίθρου μας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί, δυστυχώς, αυτό ξέρουμε και αυτό και μόνο κάνουμε ως «αρμόδιοι φορείς», δηλαδή ως δημόσια διοίκηση, τεχνικός κόσμος και κατασκευαστικός κλάδος της χώρας.
Η παγκόσμια Ημέρα Νερού που συμβολίζει την ανάγκη προσβασιμότητας για όλους και την ταυτόσημη αδήριτη ανάγκη για δημόσια και βιώσιμη διαχείρισή του, είναι αυτή τη στιγμή για την Αττική πιο επίκαιρη από ποτέ. Γιατί η ΕΥΔΑΠ έχει επιβάλλει απαράδεκτη αύξηση 32,65% στη χορήγηση του νερού σε 13 δήμους που έχουν την ιδιοκτησία των δικτύων ύδρευσης των περιοχών τους και για να ικανοποιούν τις ανάγκες των κατοίκων και των φορέων που δραστηριοποιούνται στα όρια τους αγοράζουν το νερό από αυτήν.
Ο Σύνδεσμος Βιώσιμης Ανάπτυξης Πόλεων (ΣΒΑΠ) συμπαραστέκεται στους πληττόμενους δήμους που έχουν προσφύγει για το ζήτημα αυτό στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), όχι μόνο γιατί είναι δίκαιο για τους ίδιους, αλλά κι επειδή η μάχη αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο κρίσιμο πλαίσιο για το εάν η Ελλάδα θα αποκτήσει μια σύγχρονη και επαρκή πολιτική για τη βιώσιμη διαχείριση του νερού, με δημόσιο χαρακτήρα και εγγυημένη προσβασιμότητα για κάθε άνθρωπο στον τόπο μας – ανεξαρτήτως της οικονομικής του κατάστασης και της θέσης του στην κοινωνία μας, ή εάν θα παραμείνει στην διακινδύνευση της επάρκειας του πόρου και στην ανασφάλεια πρόσβασης για τους πλέουν ευάλωτους.
Η διαχείριση του νερού μπορεί να καταστεί βιώσιμη και συμπεριληπτική μόνο όταν ασκείται από φορείς με αμιγώς δημόσιο χαρακτήρα που λειτουργούν με μακροπρόθεσμο ορίζοντα εξασφαλισμένης επάρκειας και προσβασιμότητας (επί) των υδάτων, και φυσικά με καίριο και αδιαπραγμάτευτο τον ρόλο των δήμων και των δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης (ΔΕΥΑ) στις πόλεις και στην ύπαιθρο, ανά την επικράτεια.
